กลิ่นกาแฟคั่วใหม่ยังลอยอบอวลในครัวแคบ ๆ ของอพาร์ตเมนต์ Momo Honda ในชุดเสื้อกล้ามบางกับกางเกงขาสั้นนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง คืนนี้เธออยู่คนเดียวอีกแล้ว สามีไปต่างประเทศนานเป็นเดือน เธอถอนหายใจเบา ๆ แล้วพึมพำกับตัวเองว่า “เหงาจังเลยนะ… ถ้ามีใครสักคนมาคุ้มกันคืนนี้คงดี” เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ ชายหนุ่มข้างห้องที่เคยทักทายกันบ่อย ๆ ยืนถือขวดสาเกมาด้วยรอยยิ้มเขิน ๆ “เห็นห้องคุณไฟยังติด เลยชวนมาดื่มแก้เหงาด้วยกันสักหน่อยได้ไหมครับ?” แค่นั้นเอง หัวใจเธอก็เต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

จากแก้วแรกที่ดื่มด้วยกันบนโซฟาเก่า ๆ บทสนทนาเริ่มลึกซึ้งขึ้นเรื่อย ๆ มือเขาค่อย ๆ วางทับมือเธอ มองตากันนานจนอากาศในห้องร้อนผ่าว Momo ที่เคยเก็บตัว เริ่มปล่อยตัวเองให้ไหลไปตามความรู้สึก เธอพิงไหล่เขาเบา ๆ แล้วกระซิบว่า “คืนนี้… ขอให้อยู่กับฉันจนเช้าได้ไหม” ความเปลี่ยวที่อัดอั้นมานานค่อย ๆ ละลายหายไปกับสัมผัสที่เริ่มจากจูบแผ่วเบา แล้วลุกลามไปทั่วร่างกายอวบอิ่ม F คัพของเธอ

จุดแตกหักเกิดขึ้นบนเตียงนอนแคบ ๆ ที่เธอเคยหลับคนเดียว เขาจัดการเธออย่างหนักหน่วงและต่อเนื่องราวกับจะชดเชยความเหงาทั้งหมดที่สะสมมา เสียงครางของ Momo ดังก้องห้องผสมกับเสียงเตียงสั่นสะเทือน ร่างกายเธอสั่นระริกทุกครั้งที่เขากระแทกเข้าไปลึก ๆ จนเธอถึงจุดสุดยอดซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ในความเร่าร้อนนั้น ยังมีความอ่อนโยนที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป

เช้ามาถึงพร้อมแสงแดดสาดส่อง เธอตื่นขึ้นมากอดหมอนข้าง ๆ ที่ว่างเปล่า เขาจากไปเงียบ ๆ เหลือเพียงรอยจูบเบา ๆ บนหน้าผากและข้อความสั้น ๆ บนโต๊ะ “ขอบคุณสำหรับคืนที่อบอุ่นที่สุด” ทิ้งให้เธอยิ้มน้อย ๆ กับตัวเอง… และเริ่มนับวันรอคืนเหงาครั้งต่อไป