ฝนตกหนักกลางคืนอันมืดมิด Momo Misono ร่างอวบอัด K คัพ หน้าตาหวานแต่ตาแดงก่ำจากความกลัว วิ่งฝ่าฝนมาถึงบ้านไม้เก่าริมทุ่งนา เธอเคาะประตูรัว ๆ “ช่วยหนูด้วยค่ะ… หนูไม่มีทางไปแล้ว” ชายวัยกลางคนเจ้าของบ้านเปิดประตูมองเธอจากหัวจรดเท้า รอยยิ้มเล็ก ๆ ผุดขึ้นเมื่อได้ยินว่าเธอหนีหนี้ก้อนโตมาไม่มีเงินติดตัว “ถ้าไม่มีเงิน… ก็ใช้อย่างอื่นชดใช้แทนได้นะ” คำพูดนั้นทำให้เธอชะงัก แต่ความสิ้นหวังบังคับให้เธอพยักหน้าช้า ๆ

จากคืนแรกที่เธอได้นอนพักใต้ชายคาเดียวกัน มือหนาของเขาค่อย ๆ ลูบไล้ไหล่เปียกฝนของเธอ Momo ที่เคยกลัวจนตัวสั่น เริ่มผ่อนคลายเมื่อสัมผัสนั้นเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นที่ขาดหายมานาน เธอกระซิบเบา ๆ “ถ้าทำแบบนี้… หนี้จะหายไหมคะ” แต่คำตอบที่ได้คือจูบลึกที่ทำให้ร่างกายอวบอัดของเธอร้อนผ่าวทันที ความกลัวค่อย ๆ กลายเป็นความยอมจำนนหวาน ๆ ที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน

จุดแตกหักเกิดขึ้นในห้องนอนไม้เก่าใต้แสงเทียนเล่มเดียว เธอถูกกดลงบนฟูกนุ่ม ๆ ร่างกายใหญ่โตถูก “บด” อย่างหนักหน่วงต่อเนื่องราวกับจะรีดทุกหยดความต้องการ เขากระแทกเข้าไปลึก ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนน้ำรักไหลทะลักเปียกชุ่ม “ทำพันธุ์” กันอย่างไม่ยั้งเพื่อชดใช้หนี้ที่ไม่มีวันหมด เธอครางชื่อเขาดังลั่น แต่ในความเร่าร้อนนั้นยังมีความอ่อนโยนที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้เริ่มชีวิตใหม่

และเมื่อรุ่งสางมาเยือน เธอตื่นขึ้นมาในอ้อมแขนเขา มองออกไปนอกหน้าต่างที่ฝนหยุดตกแล้ว ยิ้มบาง ๆ กับตัวเอง “หนี้ยังไม่หมด… แต่หนูยินดีจ่ายดอกเบี้ยแบบนี้ทุกคืนเลยค่ะ” ทิ้งความลับมลทินไว้ในบ้านไม้หลังนั้น… ที่อาจกลายเป็นบ้านของเธอไปตลอดกาล