นักกายภาพหนุ่มที่ดูภายนอกสุขุมแต่แฝงด้วยสายตาอุ่นลึกเริ่มต้นการรักษาอย่างมืออาชีพ ทว่าในแต่ละสัมผัสที่ปลายนิ้วลากผ่านกล้ามเนื้อขาและแผ่นหลังของเธอ — กลับปลุกแรงสั่นสะเทือนบางอย่างที่ไม่เกี่ยวกับกีฬาเลยแม้แต่น้อย ความเจ็บแปลบที่ควรบรรเทา กลับกลายเป็นความซ่านที่ขยายขึ้นทุกครั้งที่มือของเขาเคลื่อนไหว

วันแล้ววันเล่าที่กายภาพบำบัดกลายเป็น “การส่งถึงฝั่ง” ในอีกรูปแบบ อาอิกะไม่อาจปฏิเสธความอบอุ่นที่พาให้ร่างกายลืมความเจ็บ และหัวใจลืมขอบเขตระหว่างคนไข้กับนักบำบัด จนในที่สุด เมื่อแรงกายผสานแรงใจ พวกเขาก็หลอมรวมกันในจังหวะที่ร้อนแรงยิ่งกว่าการตีโฟร์แฮนด์ในแมตช์สำคัญ

หลังจากนั้น เธอกลับมาคว้าแร็กเก็ตอีกครั้งด้วยสายตาแน่วแน่กว่าเดิม… เพราะเธอรู้แล้วว่า “ชัยชนะที่แท้จริง” บางครั้งไม่ได้อยู่บนสนาม แต่เกิดจากการ ยอมเปิดใจให้กับสัมผัสที่ส่งเธอถึงฝั่งทั้งกายและใจ